گفتارهایی اندر باب عشق [4]
24 بازدید
تاریخ ارائه : 2/26/2014 8:35:00 AM
موضوع: اخلاق و عرفان

بدون عشق هرگز نباید زیست! عشق، شوق و و مستي انگيزه‌ اصلی تحقق حيات مشترك دو روح است. اتحاد شوق و عشق دو شخص در يكتايي زندگي مشترك و وحدت انگيزه‌هاي آن ظهور می‌یباد. تنها با عشق و شور و شوق نكاح وصلت دو روح، تحقق مي‌پذيرد. ماده‌اي اصلي يك ازدواج، همان شور و عشق موجود است كه با عقد ازدواج تحقق آن رسميت مي‌يابد. عشق، چهرة گوياي زندگي و اميد دل‌هاست كه با هم خواني و عينيت، خلاق مي‌شود و آدم مي‌آفريند و با آن زن و مرد انساني هم چون خود را پديد مي‌آورند. نكاح آزمايشگاه عشق است كه يكي از چهره‌هايش، زايش را برپا مي‌سازد و زمينة‌ توليد و تولد و شور و شوق و خون و قيام مي‌شود.

دلي كه عشق ندارد، كدوي بي‌بار است، لبي كه خنده ندارد، شكاف ديوار است. دلي كه عشق ندارد، دل نيست، گل است و مردي هم كه عشق ندارد، جامعه، فرهنگ و دين پويا و سالمي ندارند. جامعه و فرهنگ و دين و خون و قيام مردم، تمامي، ظهور و بروز عشق است؛ عشقي كه با سالم‌سازي‌اش مي‌توان حيات هستي را در ساية‌ آن مشاهده كرد.

بايد همة افراد جامعه، از كوچك و بزرگ، به يك ديگر شور و عشق و شوق را سفارش كنند و اميد و عشق را تك درس اصلي همة كلاس‌هاي معرفت و عمل خود قرار دهند. بايد با حيات عشق، زندگي را جلا داد و با عشق، شكوفه‌هاي حيات را به بار آورد و عشق، كوشش و تلاش و كرامت و سعادت را به رگ‌هاي جامعه و افراد تزريق كرد.

بايد با عشق، صفا و پاكي جامعه را تأمين نمود و گناه و عصيان را به كم‌ترين حد ممكن رساند. بهترين باشگاه، عشق است. بهترين مجلس، عشق، بهترين مسجد، عشق و بالاخره بهترين كليسا و خانقاه و كارگاه، عشق و نكاه و ازدواج و تشكيل زندگي سالم ديني است. آري، بايد با قانون‌مندي‌هاي لازم و برنامه‌ريزي‌هاي مناسب براي ازدواج و زندگي سالم اسلامي تمام ناملايمات جامعه و افراد را برطرف ساخت و نابساماني‌ها را از ريشه بركند.

نكاح، بروز عشق است و درس عشق را به همگان مي‌آموزد؛ با دور سازي تمام موانع و حجاب‌ها، حقيقت انسان را به انسان مي‌نماياند و شور و مستي را- كه جلوة ظهور الهي است- در ناسوت برپا مي‌سازد. آري، بايد نكاح و ازدواج در هر صورت و به هر سن و سال با تخمير ماية اصلي- كه عشق است- تشكيل گردد و از هرگونه اجبار، بي‌ميلي و ملاحظات جانبي چون ملاحظات شغلي و مالي و فاميلي به دور باشد.